Image

 

იმ ღამით, როცა დეკემბრის სიცივეში,
ერთმანეთში გადახლართულ ხეებს
უკანასკნელი ფოთლები დასცვივდათ,
ჩვენ ვისწვლეთ-
როგორ დაგვეთვალე ერთიდან ათამდე და პირიქით.
ღუმელთან მიყუჟულებს
არც სიცივე გვაწუხებდა
და არც დედაჩვენის მონოტონური კვნესა:
„ავად გამხდარა“ – მითხარი შენ და გაშლილი თმა აიწიე.
ანერვიულებული მამაჩვენის
ჩამწვარ ღერებს ვითვლიდით და
სულაც არ გვახველებდა- კვამლში გახვეულებს.
არავის ეცალა ჩვენთვის იმ ღამით
და დედაჩვენის ოთახში შესვლისას
კართან ვაწყდებოდით ქალებს-
წარბებშეკრულები რომ გვიყურებდნენ
და თავებს აქნევდნენ აქეთ-იქით
(ჩვენ მხოლოდ ფერადი ფანქრები გვინდოდა,
რომ დაგვეხატა რამე).
იმ ღამით,
როცა ხელებჩაჭიდებულები ვეკვროდით ერთმანეთს
და ნასწავლი რიცხვები ვერ თვლიდნენ მოლოდინს-
ოთახში შემოსულმა ექიმმა შუბლი მოუსინჯა დედას;
ჩვენ გვახსოვს მისი ყრუ წამოკივლება და მერე კვნესაც შეწყდა:
„ნემსი გაუკეთეს, ჩაეძინა“- მითხარი შენ და
ხელები კიდევ უფრო მაგრად მომიჭირე.
მერე ორმა დაბალმა ქალმა ხელი მოგვკიდა
და სკამზე არხეინად ჩამომსხდარნი –
საწოლში ჩაგვაწვინეს:
„მოდი, დავითვალოთ და ჩაგვეძინება“- მითხარი შენ.
ჩვენ დავითვალეთ ერთიდან- ათამდე და ჩაგვეძინა.
იმ ღამით,
როცა სანთლის შუქი მკრთალად ანათებდა ოთახს
და ქარი ღრიჭოებში ტოვებდა ამბებს-
სადღაც შორიდან ტირილი მოგვესმა
(თვალები ვჭყიტეთ).
ვიწექით ასე, ერთ ხანს,
ხმისამოუღებლად,
გასუსულები,
თხემიდან- ტერფამდე ჟრუანტელდავლილები.
მერე შენ, როგორც უფროსმა ,გადაწყვიტე-
ამდგარიყავი.
მე საწოლში დავრჩი და გელოდე.
მალე დაბრუნდი:
„ნუ გეშინია, დაიძინე, დედა მომკვდარა“- მითხარი შენ და ჩამეხუტე…
ოთხის ვიყავი მაშინ,
შენ – ხუთის.
საბნის ქვეშ შევიყუჟეთ
და სანამ ჰაერი გვეყო – არ ჩაგვძინებია.
იმ ღამით ორივეს ნაოჭი გაგვიჩნდა წარბებშუა
და დეკემბრის ღამის საიდუმლო ჩაიყოლია.

                                      (მარიამ ბაჯელიძე)